วันนี้ขอพูดถึงแอร์ล่ะกันน่ะ กูไม่อยากถามหรือพูดต่อหน้ามึงว่ะ

เพราะไม่อยากทะเลาะกับมึง ไม่อยากเสียเพื่อนอย่างมึงไป

แต่กูอยากถามจริงๆเหอะ มึงชอบนัทเหรอว่ะ

ทำไมต้องโทรหาทุกวันด้วยว่ะ กูไม่เข้าใจ

แต่จริงๆแล้วจะโทรคุยกันก็ไม่แปลกหรอกน่ะ

โตๆกันแล้วกูเคารพการกระทำและการตัดสินใจของเพื่อนกู

กูเลยไม่เคยพูดไม่เคยถามเลย ไม่อยากเข้าไปยุ่ง

และกูก็คิดว่ามึงไม่ได้ทำอะไรเสียๆหายๆ ก็แค่คุยกันปกติ

แต่ช่วยอธิบายเรื่องเมื่อคืนทีดิว่าหลังจากที่มึงกลับจากเที่ยวอ่ะ

มึงโทรหานัทแล้วพูดเรื่องอะไรกัน ทำไมต้องพูดแบบนั้น

กูไม่รู้หรอกว่ามึงรู้ตัวหรือไม่รู้ตัว แต่มึงรู้ไหมว่ามันไม่ดี

กูทำตัวไม่ถูก แต่จริงๆแล้วกูไม่แคร์หรอกว่ะ เรื่องกูอ่ะ

แต่กูห่วงมึงมากกว่า ไม่อยากให้มึงเป็นขี้ปากใคร

ไม่อยากให้ใครเอามึงมาเป็นหัวข้อสนธนา

นัทอ่ะมันมีอะไรมันเล่าให้พี่โฟนฟังหมด

แล้วเวลานั่งเล่ากันไม่ใช่มีแค่คนหรือสองคนแต่นั่งกันอยู่เยอะ

เรื่องเมื่อคืนนัทบอกพี่โฟนว่าอย่าบอกกู อย่าเล่าให้กูฟัง

แต่พี่โฟนมาเล่าให้กูฟัง กูฟังแล้วยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งเลย

ว่าเพื่อนกูเปลี่ยนไปขนาดนี้เลยเหรอ กูเสียใจน่ะ

กูไม่อยากพูดกับมึงก็เพราะกลัวมึงไม่กล้าโทรหานัทอีก

แต่กูรับเรื่องเมื่อคืนนี้ไม่ได้จริงๆว่ะ แมร่ง เฮ้ยยยย

ไม่รู้ดิว่ะ พยายามไม่คิดแล้ว เหอะๆๆๆๆ ท่าจะบ้าไปแล้ว

มึงอาจจะไม่คิดอะไรกับนัทจริงๆก็ได้ แต่คนอื่นเค้าคิดไปไกลแล้ว

รู้ไหมเวลามีคนถามเรื่องมึงกับนัทอ่ะ นัทตอบแค่คำเดียวเองว่า

มันเป็นไปไม่ได้ นัทอยากคุยแบบนี้มากกว่า ไม่อยากเป็นมากกว่านี้

กูน่ะไม่อยากให้มึงมานั่งเสียใจทีหลัง กูทำใจลำบาก นัทก็ทำใจลำบาก

นัทมันกลัวกูเคืองมัน แต่จริงๆแล้วไม่รู้กูจะเคืองมันไปทำไม

แล้วกูก็ไม่คิดจะเคืองมันด้วย แต่กูเคืองมึง!!!! เท่านี้แหละ จบ...

ปล. ไม่ได้ห้าม แต่ขอให้รู้สึกตัวเองว่ากำลังทำอะไรอยู่ ขอเท่านั้นแหละ

ปลปล. เบื่อ เซ็ง เครียด เงี่ยน!!! แป่วววว

ปลปลปล. ไม่ต้องมาตอบกูน่ะ แค่พล่ามไปงั้น ไม่ได้ต้องการคำตอบแต่อย่างใด ไม่อยากพูดถึงอีก

ปลปลปลปล. ขอให้ทุกสิ่งจบลงใน blog หน้านี้ ไม่มีการพูดถึงเรื่องนี้อีกตลอดไป